drs. ing. René ten Hoeve
Gert Blaas
Sian Knetsch
Wim Gerards
mr. Marijke Andries
Jolanda Verstraate
Linda Koster

Geluk is een besluit

Door: Annemarieke van den Boogaard, CiEP-coach

Ik ben een echte gelukzak. Ik kom uit een warm gezin met veel liefde en aandacht. Ik was een vlotte student met veel vrienden. Ik vond snel werk, kreeg erkenning en ben nu al bijna 8 jaar CiEP-coach. Mijn man en ik zijn al 18 jaar gelukkig samen en we hebben drie fantastische kinderen. We wonen schitterend in een groene omgeving. Wat wil een mens nog meer… Ik besef dit voorrecht heel goed en ben er dagelijks dankbaar voor.

Is dit me nu echt allemaal komen aanwaaien? Of zijn er keuzes en stappen aan vooraf gegaan? Vaak denk ik het eerste. En dan voel ik me bijna ’slecht’, omdat ik er niets voor heb hoeven te doen. Terwijl anderen het zoveel moeilijker hebben. Tot een collega mij laatst zei dat ik daar voor een groot stuk wel degelijk zelf voor heb gezorgd. Door gericht stappen te zetten en te kiezen voor geluk.

Mijn ouders hadden samen een bedrijf. Ze werkten keihard en kwamen regelmatig pas midden in de nacht thuis. Ze hielden veel van elkaar, maar regelmatig waren er ‘meningsverschillen’ over het werk. Mijn broer en ik maakten al op jonge leeftijd het eten klaar. Als het bijna klaar was, belden we naar ‘de zaak’ om onze ouders naar huis te laten komen. Kwamen ze niet, dan was hun eten koud (er bestonden toen nog geen magnetrons/microgolfovens). Ik had met ze te doen en ging vaak na school naar het werk om mee te helpen met pakketjes maken (ze hadden een distributiefirma). Soms had ik geen zin. Maar als mijn moeder zei dat het ongelooflijk druk was, dan sprong ik op de fiets en stak een tandje bij. Achteraf bleek dat mijn moeder dit niet zei om mij te laten komen (ik kreeg er een schuldgevoel door), maar dat ze gewoon haar ongenoegen wilde uiten. Ze was een perfectionist met een groot plichtsbesef en wilde de klanten nu eenmaal steeds zo snel mogelijk bedienen. Mijn broer was DJ en zette thuis vaak heel harde muziek die hij scratchte en mixte, waardoor ik niet kon studeren of amper met iemand kon spreken. Omdat onze ouders niet thuis waren, moest ik het altijd zelf oplossen. Ook dit vond ik niet leuk.
En toch heb ik heel positieve herinneringen aan mijn jeugd. Want als mijn ouders thuis waren, gaven ze ons aandacht. En ik wist dondersgoed dat ze veel om ons gaven. Bovendien heeft het me gevormd in zelfstandigheid.

Ik vond studeren super leuk en prees me heel gelukkig met de kansen die studeren gaf. Het was bovendien de periode waarin elke student een studiebeurs én een OV-jaarkaart kreeg waarmee je gratis door heel Nederland kon reizen met het openbaar vervoer. Wat een luxe! Ik koos diverse extra vakken, ook aan andere faculteiten, en genoot van de mogelijkheden. Nog een jaar via Erasmus in Zuid-Spanje erbij en een stage in België; het was een feest voor mij! Ik was actief lid van een studentenvereniging en had diverse studentenbaantjes. En ondertussen studeerde ik ijverig. Diverse medestudenten klaagden over het barre studentenleven. Ik kon me dit niet voorstellen.

Twee jaar geleden is mijn vader overleden aan kanker. Ik was er rotsvast van overtuigd dat hij zijn ziekte zou overwinnen. Het bericht dat ‘de stekkers eruit gingen’ en de artsen niets meer konden doen, kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel. Ik vond het verschrikkelijk om hem te zien wegkwijnen en tenslotte afscheid van hem te moeten nemen. En tegelijkertijd is er opnieuw die dankbaarheid. Voor alle mooie momenten die we samen hebben gehad. Voor de fantastische vader die hij voor me was en altijd zal zijn. De periode in het ziekenhuis was triest en tevens heel innig. We konden enerzijds medisch zo weinig doen en anderzijds emotioneel zo veel. Gewoon samen zijn, naar muziek luisteren, zijn voeten masseren met etherische olie, een lach, een traan… we waren heel dicht bij elkaar. We richtten al onze energie en focus op beterschap. Het heeft niet zo mogen zijn. Maar de manier waarop we ermee zijn omgegaan maakte wel een groot verschil. En daar ben ik nog steeds heel blij om.

We wonen nu in een prachtig huis. Zeven jaar geleden was het niet om aan te zien. Vrienden, familie en kennissen verklaarden ons voor gek dat we dit hadden gekocht. Aannemers zeiden ons dat we het hopelijk nog van de hand konden doen. Het was een groot project dat bloed, zweet en tranen heeft gekost. En nu is het klaar. We verhuren een deel aan anderen, waarmee we hen gelukkig maken en we hebben zelf een prachtige woning. We hebben een droom gerealiseerd door erin te geloven en de stappen te zetten die nodig waren.

CiEP is kiezen. Vanuit mogelijkheden. Met actie als de brandstof voor voldoening. Eenmaal wanneer het werkt, lijkt het alsof het vanzelf gaat en je er niets speciaals voor hoeft te doen. En dan kun je genieten van het resultaat.

Het leven is een feest en ik geniet ervan!

2 reacties op “Geluk is een besluit”

  1. Reactie door Richard - 18-03-10 - 12:12 uur

    Mijn motto sluit hier perfect op aan: Life is short, do what you love!

  2. Reactie door Joyce Fias - 15-06-11 - 15:15 uur

    Ik vind het super dat mensen hun eigen geluk schrijven want dan is het ook steeds vanuit een echt bewustzijn dat keuzes maken zo belangrijk is! Bedankt om dit verhaal te delen met ons allemaal… :-)

Laat een reactie achter