Zuchtend zet ik me achter mijn bureau, een overvol postbakje roept mij. Als ik Outlook open, stromen de mails met een vaart mijn inbox binnen en in mijn agenda staat voor morgen een nieuwe groep op de planning…

Leuk hoor, feestdagen en kerstvakantie. Ik heb heerlijk bijgetankt in de afgelopen weken en zou me nu optimaal fit dienen te voelen. Rustige liefdevolle feestdagen met mijn gezin, tijd om achterstand weg te werken op souplesse, leuke afspraken met vriendinnen en als klap op de vuurpijl een weekje naar de zon met mijn lief! Wat kan een mens zich meer wensen?

Maar een terugreis in een overvol vliegtuig, met maar liefst vier uur lang een krijsende en in mijn rug schoppende peuter achter mij, twee uur vertraging en de toeristische route (verkeerde afslag) in het holst van de nacht terug naar huis, maken dat ik me voornamelijk moe voel. Morgenochtend start ik een nieuwe groep in een plaats waar ik een flinke reistijd naartoe heb, ik heb de ochtend verslapen en de middag verkletst met de kinderen en ik móet nu dus echt aan de bak.

Dan herinner ik mij de CiEP Energiek-training. Ik denk terug aan de aandachtspunten die ik, op persoonlijk niveau, meegekregen heb van de trainer:

-      wekelijkse evaluatie;
-      prioriteiten stellen;
-      orde op mijn bureau en in mijn computer;
-      duidelijke afspraken;
-      overzicht;
-      planning;
-      tijd voor mezelf;
-      goed voor mezelf zorgen;
-      regelmatig bewegen;
-      regelmatig ontspannen.

Als ik mij nu (net na een vakantie) niet energiek voel, dan kan ik simpel eventjes kijken wat er ontbreekt en/of wat ik nodig heb.

Ik krijg een goed idee en schiet direct in actie. Ik loop naar de sauna, zet deze aan om alvast op te warmen. Zet vervolgens een fijne pot kruidenthee en neem deze samen met een gezonde snack mee naar de computer.

Ik kijk wat ik moet doen voor morgen, beantwoord snel een paar dringende mails en laat de rest staan voor later (ik heb zoals altijd de terugkomstdatum in mijn afwezigheidswizard twee dagen later gezet!).

In een mum van tijd ben ik voorbereid op wat morgen gaat komen, is mijn maag gevuld en kan ik van mijn sauna gaan genieten. Ik neem een leuk tijdschrift mee en gun mezelf mijn verwenmoment, zodat ik twee uur later na een uitgebreide douche superrelaxt in mijn bed kan stappen. Laat de maandag maar komen!

Vitaliteit -> CiEP Energiek -> aandachtspunten -> Doe het nu -> zo doe je dat!

Iedere keer als ik een training geef, vallen ze mij weer op: de boodschappen op de deur van het toilet. Je hebt ze in alle soorten en maten. In rijm, met humor, met plaatjes, vriendelijk of streng en soms ook in meerdere talen. Dan heb ik het natuurlijk over de verzoekjes aan collega’s om het toilet netjes achter te laten. De meeste toiletten zien er overigens proper uit. Zou dat door die berichten komen?

Eigenlijk hebben we hier te maken met iets wezenlijks, wat zich niet alleen op het toilet afspeelt. Want, waar het over gaat, is over het durven aanspreken van collega’s, managers, vrienden of familie. Vinden we dat niet allemaal verschrikkelijk moeilijk? Via de e-mail of een anoniem briefje op het toilet, is dat nog niet zo lastig. Dan zijn we immers prima in staat om datgene waar we last van hebben te verwoorden. Anders wordt het, wanneer de betrokken persoon ineens voor onze neus staat. Dan klappen we dicht of, als we dan toch uitspreken wat iemands gedrag met ons doet, verbloemen we onze boodschap of ‘valt het allemaal toch best wel mee’.

Je mag best weten dat ik dit zelf ook verschrikkelijk moeilijk vind. En ik heb voorbeelden te over van situaties waarin ik niet durfde te zeggen wat ik dacht. Bijvoorbeeld: het niet duidelijk tegen die ex vertellen, dat ik hem echt niet meer terug wilde, waardoor hij maar hoop bleef koesteren en achter mij aan bleef lopen (ik was nog maar negentien, maar toch…). Of wat dacht je van het niet durven aanspreken van een collega met wie de samenwerking niet zo vlot verliep. Wat ik ervan geleerd heb, is dat ik het daarmee vooral voor mijzelf heel moeilijk maak. Ik kan mij over dat soort zaken enorm druk maken, voel me ongemakkelijk of gespannen, ga dingen ontwijken. Hoe vervelend het ook lijkt om door die zure appel heen te bijten, het is alleszins beter dan het alternatief.

Dat betekent niet dat ik nu met het grootste gemak van de wereld zeg wat er te zeggen is. Wel dat ik de dingen nu sneller uitspreek. En dat zorgt vooral voor heel veel opluchting. Meestal merk ik ook nog eens dat het gesprek waar ik zo tegen opzag, uiteindelijk heel erg meeviel.

Dus, als jij last hebt van die collega die nooit zijn remsporen wegpoetst op het toilet, een manager die altijd lastminutewerk bij je neerlegt of een zus die je elke keer weer een schuldgevoel geeft… bedenk dan eens ‘wat kan ik nu doen of zeggen’.

 Als je onderstaande tips toepast, dan zul je zien dat het best meevalt:

• Zeg het zo snel mogelijk (oude koeien uit de sloot halen, werkt meestal niet).
• Bespreek het met de persoon die er iets aan kan doen (erover praten met anderen lucht misschien wel op, maar helpt uiteindelijk niks).
• Wees respectvol.
• Zeg wat het met je doet.
• Spreek niet vanuit oordeel, maar hoe iets voor jou beter zou kunnen werken.

Het vergt misschien wat oefening. Fietsen hebben we ook niet geleerd zonder vallen en opstaan. Ik hoop dat deze tips je helpen in je communicatie en vooral om meer te genieten. Veel succes!

We hebben allemaal kunnen zien dat Hare Majesteit toch in de Gouden Koets naar de Ridderzaal is gereden. Ondanks het feit dat drie zijpanelen van deze koets gewijd zijn aan het thema Hulde der Koloniën. Naar aanleiding van de discussie kwam bij mij deze vraag op: wat kan het nut zijn van symbolen met een schaduwkant?

De Kamerleden Van Bommel (SP) en Peters (GroenLinks) vinden dat de beschildering van de Gouden Koets vanwege haar kolonialistische symboliek moet verdwijnen richting museum. In ‘het straatbeeld’ mag de schildering niet meer te zien zijn. Alles moet gedaan worden om niet de indruk te wekken dat Nederland trots is op zijn koloniale verleden. Nee, Nederland moet juist aangeven zich te schamen voor het verleden van kolonialisme en slavernij. Dus weg met die schildering, aldus het tweetal Kamerleden.

Volgend jaar weer…
Voor dit jaar is de discussie over het gewraakte paneel voorbij. Volgend jaar zou de discussie weer kunnen beginnen. Ik voorspel dat het merendeel van de bevolking daar dan net zo op reageert als destijds bij de discussie over de rol van Zwarte Piet: irritatie over wat ervaren wordt als ‘links gedram’. Kortom, dit onderwerp heeft zijn hoogtepunt al gehad. Maar de onderliggende thematiek blijft actueel. Wat moet je doen wanneer de groep waartoe je behoort, zich bedient van symbolen, die een schaduwzijde in zich dragen? Moeten de symbolen weg? Is verwijdering het middel om een streep te zetten onder de fouten uit het verleden? Of moet je de symboliek blijven hanteren?

Verantwoordelijk zijn
Op deze vraag is niet één antwoord te geven. Het zal uitmaken of degenen die de symboliek hanteren, zelf de fouten hebben begaan of dat het mensen waren uit de generatie van hun overgrootvader. Zijn degenen die de symboliek als kwetsend ervaren zelf het slachtoffer van de fouten, of heeft hun overgrootmoeder eronder geleden? De tijd heelt niet alleen wonden, maar geeft aan groepen mensen ook een gezamenlijk verleden. Dat verleden maakt ook een eind aan het bestaan van enerzijds schuld en anderzijds zieligheid. Tegelijkertijd brengt het verleden wel verantwoordlijkheden met zich mee. En deze verantwoordelijkheden –onontkoombaar erfgoed!– blijven bestaan.

De kracht van openheid
Wie belaste symbolen hanteert, zal bij gelegenheid duidelijk moeten maken wat hij of zij vandaag de dag ermee bedoelt. Wie zich ongemakkelijk voelt bij die symbolen moet vragen wat er mee bedoeld wordt. Op deze manier worden de schaduwkanten uit het verleden besproken. Zij blijven daardoor permanent bij ons, met alle voordelen van dien. Voordelen? Ja, voordelen. Uiteraard geeft het bespreken van schaduwkanten ongemak. Maar het helpt ook om herhaling ervan te voorkomen. Of we nu de grote lijnen der geschiedenis volgen of kijken naar de ervaringen met CiEP, openheid is het middel tegen zaken die niet voor herhaling vatbaar zijn.

Verrast kijk ik naar de naam op de menukaart van de lunchroom waar ik zojuist ben neergestreken: “Dikke van Dale”. Vanmorgen kwam ik deze naam ook al tegen. In mijn gedachten. In een groepsevaluatie vertelde één van de deelnemers dat het begrip CiEPEN inmiddels een werkwoord was geworden op hun afdeling. Hij kreeg bijval van de anderen. Ik kreeg een aantal voorbeelden te horen: “Dat is niet zo CiEP, he?”, “Is het geen tijd om die overtuiging weg te CiEPEN?”, “Ik moet eerst even CiEPEN”, “CiEP it simple” en zo verder. Ik hoor het vaker, evenals mijn collega’s, weet ik. We hebben het er wel eens over gehad dat het woord in de “Dikke van Dale” thuis hoort.  We zouden daar in ieder geval geweldig trots op zijn.

 In mijn verbeelding lees ik al: CiEPEN (CIEPTE, GECIEPT), manier van werken, gebaseerd op: wat werkt in werken, voor de één, de ander en het groter geheel. Resultaat: elke dag energiek, voldaan en opgeruimd naar huis en naar het werk!

Nu ik hier gezellig aan de cappuccino zit in de “Dikke van Dale”, denk ik dat toeval niet bestaat. Ik besluit tot gerichte actie over te gaan: uitzoeken wat er nodig is om een vermelding te krijgen in die begeerde “Dikke van Dale” en kijken wat ik kan doen om daaraan bij te dragen.

Inmiddels weet ik het volgende: een woord wordt opgenomen in de Grote of Dikke Van Dale, als de redactie dat woord gedurende langere tijd (ongeveer drie jaar) regelmatig aantreft in het (schriftelijk) algemeen taalgebruik. Daarvoor doorzoekt de redactie voornamelijk digitale teksten (kranten, tijdschriften, boeken, internet). Deze teksten moeten bedoeld zijn voor een ruimer publiek en ze moeten gemakkelijk toegankelijk zijn voor veel mensen. Dat betekent dat woorden die alleen gebruikt worden in een bepaald vakgebied, in bepaalde kringen of in een bepaalde regio, niet worden opgenomen. Dus als een woord bijvoorbeeld alleen gebruikt wordt door een bepaalde beroepsgroep of alleen bij een bepaalde sportclub of alleen in een klein deel van Nederland of België, dan komt het woord niet in de Dikke Van Dale. Het woord moet algemeen bekend zijn, het moet ingeburgerd zijn. Voor nieuwe uitdrukkingen geldt hetzelfde.

CiEPEN bestaat al meer dan 18 jaar!  Al meer dan 80.000 mensen hebben het zich eigen gemaakt en elke dag groeit dat aantal. De kring van mensen die het begrip kennen, is nog veel groter.

Op de site van de Dikke van Dale staat ook:
Suggesties voor nieuwe woorden zijn altijd welkom via ons reactieformulier voor de Van Dale-redactie.

Beste lezer, mag ik u uitnodigen?

Door Manon Koster. Heerlijk hè? Die zomerse temperaturen! Maar ook bij mooie zomerdagen moet er gewerkt worden. En hoe houd je dan het hoofd koel? Niet elk kantoorgebouw beschikt over airconditioning. Dus dat betekent ramen open en een ventilator binnen handbereik.

Tja… dan moet je bureau natuurlijk niet vol papier liggen. Eén windvlaag en daar gaan je zorgvuldig uitgezochte paperassen. Tenzij….. je werkt volgens de CiEP-werkprincipes. Zo ondervond een van de deelnemers al na de eerste dag van het CiEP-programma. Niet alleen gaf het lege bureau hem meer rust en overzicht, voor het eerst kon hij ongestoord een ventilator aanzetten op zijn bureau, zonder dat zijn documenten wegwaaiden. Daarmee houdt hij niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk zijn hoofd koel!

Het zijn soms net die kleine dingen, die het werken aangenamer maken. En dat maakt ook dat een nieuwe werkgewoonte makkelijker is vol te houden. Naast het aanleren van de ‘CiEP-basics’ zijn mijn collega’s en ik altijd met de deelnemers op zoek naar wat hun werk leuker/makkelijker/uitdagender/minder stressvol et cetera  kan maken. En dat zit ‘m soms in onverwachte zaken. Leuk voor ons als coach, en nog veel prettiger voor de persoon in kwestie!

Filosoferend (en dat op één been!) vraag ik mij af of het in het echte leven ook zo werkt. Balans tussen jezelf, het werk en privé (dus partner, kinderen, familie en vrienden), ik ken genoeg mensen die het lastig vinden daarin een gezonde balans te bewaken. Mijzelf inclusief! Is balans er altijd? En is het simpelweg een kwestie van focus?

Het klinkt logisch. Want, als je een bepaald doel voor ogen hebt, dan maak je gericht op dat doel je keuzes. Soms vraagt dat misschien iets van je, maar met een helder punt aan de horizon, kun je steeds weer bijstellen wanneer je de balans dreigt kwijt te raken. 

Tip 1: weet wat je wilt bereiken
Volgens mij is de eerste voorwaarde van balans (ook buiten de yogaklas) het in contact zijn met jezelf en wat jij wilt bereiken. Wat vind je belangrijk in het leven? Of in je werk? Het zijn persoonlijke waarden die voor iedereen anders kunnen zijn en hoeven helemaal geen ‘hogere’ doelen te zijn. Die promotie binnenhalen, slagen voor dat ene examen, vaker de fiets pakken naar je werk of juist elke dag op tijd naar huis voor de kinderen. Het zijn allemaal persoonlijke doelen die ik vaak tegenkom tijdens het geven van CiEP. Stuk voor stuk zijn het zaken die bepalend zijn voor de manier hoe jij je dag wilt besteden. 

Tip 2: maak keuzes
Soms zul je concessies moeten doen om je doel te bereiken. Echter, wanneer je doel duidelijk is en het iets is waar jij warm van wordt, dan maakt dat de keuze makkelijker en kun je weer afstemmen op de balans. Om eens een voorbeeld te noemen: laatst had ik een week waarin van alles tegelijk leek te komen: een drukke werkweek, een project ging plots eerder van start en een aantal avonden en het weekend stonden vol met privé afspraken. Ik wist op voorhand dat het een volle week zou worden,  maar toen ik er middenin zat, voelde het aan alsof ik de balans kwijt was. Ik kon 2 dingen doen: een aantal afspraken verzetten of accepteren dat ik het die week druk zou hebben, doordat ik zelf mijn agenda zo vol had gepland. 

Tip 3: focus op jouw doelen
Na het maken van keuzes is focus de derde randvoorwaarde voor het ervaren van goede balans. Wanneer je geen duidelijke keuzes maakt of geen focus hebt, dan bestaat de kans dat jij niet bezig bent met wat jij belangrijk vindt, maar dat jij je laat leiden door de wensen en verwachtingen van anderen. Jezelf in balans voelen is dan misschien best mogelijk, maar eerder een toevalstreffer, dan een logisch te verwachten resultaat.

Om in yogatermen af te sluiten: Namasté!

Het verschaft je rust, regie, energie, plezier, overzicht daar waar je het inzet. Daar waar je het links laat liggen, geeft het ergernis, onrust, ruis en nog meer van dit soort zorgelijke ervaringen. De laatste tijd probeer ik vanaf afstand eens te kijken naar alle logistieke bewegingen in en rondom  onze woning. En ik doe dit door de bril van een CiEP-ervaringsdeskundige.

Laat ik eens starten bij onze garderobekast. Mijn kinderen zijn 3 en 6 jaar oud, mijn vrouw 38.  Als zij binnenkomen laten ze de jassen van hun schouders glijden. Dit tezamen met sjaals en handschoenen.  In plaats van de gewoonte alles terug te leggen/hangen waar het hoort komt het op de aanrecht, de grond of andere plaatsen terecht. Gevolg: een vader die bij binnenkomst  alles gaat hangen waar het hoort en voor de zoveelste keer uitlegt hoe het beter zou kunnen werken. Als het al indruk maakt op mijn gezin, dan is het van zeer tijdelijke aard.

Op reis
Als we met de auto weggaan, speelt zich een soortgelijk tafereel af. Allereerst moeten er flesjes, boeken, appels en knuffels mee. Eenmaal terug thuis  blijkt de auto vol te liggen met zakdoekjes, afgekloven appels en snoepjes die een andere weg dan naar de mondjes hebben gevonden. Kortom een opgeruimde auto hebben en houden blijkt niet zo vanzelfsprekend. Dus maak ik er een gewoonte van om aan het einde van de dag de auto “leeg te CiEPen” in de veronderstelling dat het de volgende keer echt wel anders zal zijn.

CiEP in huis
Van een auto is de stap naar de garage niet zo groot. De garage is gevuld met veel zaken uit het verleden: foto’s, boeken, drumstel, kleding, racefietsen et cetera. Het stoort mij dat er van alles in staat  wat niet gebruikt wordt. En zoals een zeer gewaardeerde collega ooit sprak: alles wat je niet gebruikt is duur. Het proces van opruimen (of liever gezegd afscheid nemen)  van oude spullen is boeiend, zeker als je dat samen met je partner doet. Het risico is groot dat er nauwelijks iets van opruimen komt. En het CiEP-principe weggooien wat je niet meer nodig hebt verder weg lijkt dan ooit. De inmiddels opgebouwde fysieke voorraad is voor mij inmiddels een mentale ballast: ik kijk uit naar de dag dat de garage gevuld is met zaken die er toe doen en ik in één beweging te pakken heb wat ik nodig heb. Of die dag er gaat komen ….. er wordt aan gewerkt.

Problemen van gelijke aard doen zich in vrijwel elk vertrek van het huis voor: van mijn in de kelder slingerende gereedschap en  de stapels wasgoed in de slaapkamer. Zelfs in ons kantoor in huis!

CiEP-principes
Hier gaat het bijvoorbeeld om de doorstroming en ordening in papier en e-mail. Met lede ogen zie ik soms toe hoe mijn partner de principes van CiEP onbewust met voeten treedt. Hoezo volle IN-bak? Hoezo een schoon bureau? Hoezo een opgeruimde kast? Hoezo stapels mail? Er zijn belangrijkere zaken te doen … Gevoelig, om daar iets van te vinden. En toch meer dan de moeite waard om je omgeving (lees: dierbare) mee te nemen in wat het leven voor mij (en zo mogelijk ook voor haar) zoveel aangenamer kan maken. CiEP: Doe Het Nu! Op de werkplek. Dus laat ik niet na dit uit te dragen, zodat het onvoorspelbare hierin wat meer voorspelbaar wordt.

CiEP als ‘way of life’
Zo komen wij aan het einde van de rondleiding door ons fraaie onderkomen. Mogelijk komt bovenstaande over als een verpakte klacht. Niets is minder waar of zo bedoeld: ik hou zielsveel van mijn vrouw en mijn twee kleine jongens. En ik zal niet nalaten CiEP als manier van leven uit te dragen, dagelijks als uitgangspunt. Ik kan niet anders, want het zit gewoon in mij. Simpelweg omdat ik mij super  voel als al het bovenstaande anders is dan dat het altijd geweest is. Wanneer? Wellicht bij het schrijven van mijn volgende blog!

Tijdens een CiEP-traject begeleidde ik een deelnemer. Zijn bureau was bijna leeg, op een paar stapeltjes na. Toch was er nog een punt van aandacht. De vroegere stapels waren verplaatst naar de bureaulades, waar de papieren opgepropt en verfrommeld door elkaar lagen.

Als een van de resultaten van het traject wilde de deelnemer een clean desk. Bovendien wilde hij zijn werk makkelijk en snel terugvinden. Om die reden maakten wij de afspraak dat hij elke werkdag zou beginnen met het sturen op bewust werken om zo zijn gewenste resultaat ‘overzicht en rust’ voor ogen te houden. Om zichzelf hieraan te houden had hij één jaar lang, èlke dag ‘Denk aan de afspraak met Valans’ in zijn digitale agenda gepland.

Evalueren
Een aantal weken later zitten wij weer bij elkaar om zijn CiEP-traject te evalueren. Vol trots wijst hij naar het computerscherm: “Kijk, het staat er voor elke dag in hè!” Op zijn bureau liggen echter nog wel allerlei papieren stapels, zie ik. Dat negeer ik even en ik complimenteer hem: “Wat goed, wat heeft dat je gebracht?”

Wat kan ik nu doen?
Hij vertelt hoe hij is omgegaan met het principe ‘Doe Het Nu’. Hoe dat hem heeft geholpen bij zich tevreden te voelen en zich niet meer druk te maken om de file, het gedrag van mensen en andere zaken. Als hij merkte dat hij weer flink in zichzelf aan het mopperen was, vroeg hij zichzelf: “Wat kan ik nu doen?”

“Ik zette bijvoorbeeld een lekker muziekje aan in de auto”, vertelt hij me. “Ik begon en stopte eerder met werk om de files te vermijden. Ook sprak ik mensen aan op hun gedrag. Ook ging ik iets doen waar ik zelf blij van werd.” Ik moet lachen. Ik bedenk me dat hij hiermee een prachtig resultaat heeft behaald. En dat het misschien wel de onderliggende wens was van de afspraak die wij hadden gemaakt.

Weet je nog?
“Dat is echt een fantastisch resultaat!”, zeg ik hem. “Gefeliciteerd! Mag ik je nog iets vragen over je agendapunt?” Deelnemer: “Maar natuurlijk, vraag maar raak!” Ik: “Er staat: ‘Denk aan de afspraak met Valans’… Weet je nog wat de afspraak was?”

Het blijft stil….

Deelnemer: “Goh… Nee… Dat weet ik eigenlijk niet meer!” We schieten allebei in de lach. En ook al is hij helemaal tevreden, hij wil nog steeds die clean desk en zijn werk sneller terug kunnen vinden. Hij maakt daarom nieuwe afspraken met zichzelf. Binnenkort ga ik eens onverwacht bij hem binnenvallen om te kijken hoe het met hem en met zijn werk gaat.

Touwtjes van regie
Als je ergens op uit bent, kom je vaak onderweg iets anders tegen, positief of negatief. That’s life! Bedenk je de woorden van deze deelnemer, want je hebt altijd een keuze! Wanneer je jezelf afvraagt: “Wat kan ik nu doen?”neem je zelf weer de touwtjes in handen.

Welke touwtjes zou jij willen oppakken?

Het zit in de natuur van de mens om te overleven. Binnen ons werk is deze oerdrift nog steeds aanwezig. Onze instincten helpen ons vaak niet om bewust en effectief te sturen op waarden en resultaten op organisatieniveau.

Herkent u iets in het onderstaande?

Werk creëren
Mensen die te weinig werk hebben zullen om te overleven geneigd zijn werk te creëren om zich bezig te houden. En dat doen ze overwegend met de beste intenties.

Harder en langer doorwerken
Mensen die te veel werk hebben zullen, om te overleven, meestal geneigd zijn om harder en langer te werken. En zullen geneigd zijn het verlies van balans te compenseren door te gaan klagen: over zichzelf, over het werk of over anderen en vooral benadrukken wát er niet werkt.

Eigen doelen creëren
Mensen voor wie onduidelijk is wat het doel van hun werk is, zullen geneigd zijn hun eigen doelen en waarde te creëren. Een mens wil immers zinvol bezig zijn. En binnen een organisatiecontext is dat niet altijd even vanzelfsprekend.

Op je eigen “eiland” zitten
Mensen voor wie onduidelijk is wat de kaders en afspraken zijn ten aanzien van werk zullen geneigd zijn op hun eigen wijze invulling te geven aan het werk. Dat leidt dan vaak tot individualisme, eiland-vorming en eigen belang eerst. Maar ook tot stress door onrust, onzekerheid en gemis aan verbondenheid.

Je onveilig voelen
Mensen die geen feedback krijgen hebben de neiging zich niet veilig en gewaardeerd te voelen. En zullen ófwel zich vaak door de waan van de dag laten leiden ófwel steeds verder de grenzen op zoeken om maar aandacht te krijgen.

En maar doorgaan…
Mensen die niet weten hoe of wanneer ze moeten stoppen hebben de neiging door te gaan, tot ze gestopt worden. Door anderen maar vaak ook door hun eigen lichaam of geest. Van deze categorie zitten er nu zo’n 1.000.000 mensen aan de antidepressiva, 750.000 in de WAO en velen zijn er onderweg naartoe. Ja dat is hard, pijnlijk en verdrietig. Dit kost de maatschappij en dus ons allemaal enorm veel geld en energie. En het opent ook een enorme mogelijkheid.

Wie leert ons effectief (samen)werken?
Iedereen wil én kan effectief (samen)werken, maar weinigen hebben het echt geleerd. Wie gaat het ze leren?

Dat was vroeger een leuk spelletje dat wij in de auto deden om de tijd te doden. Nu ga ik bijna op vakantie en wil een heleboel dingen van het werk NIET meenemen naar mijn vakantiebestemming! Eigenlijk realiseer ik mij elkaar jaar weer opnieuw dat ik mij weer een slag in de rondte werk voordat ik vrij ben. En elke keer bedenk ik mij weer dat ik het de volgende keer anders ga doen. Maar ja… het is altijd zo opnieuw die volgende keer en weer doe ik dan precies hetzelfde!

En… vanaf de volgende vakantie gaat het écht anders. Want, ik heb net tijd in mijn agenda geblokkeerd voor de afronding van mijn werkzaamheden voordat ik op wintersport ga! Vanaf twee weken voor die vertrekdatum maak ik in mijn CiEP uur specifiek tijd vrij om de planning tot de vakantie door te nemen. Alles dat ik niet meer kan óf hoef te doen, gaat plan ik gewoon na mijn skivakantie in. De laatste twee dagen voor die vakantie heb ik mijn agenda ‘dicht gepland’ om mijn werk af te ronden. Wie met mij wil afspreken zal dan voor die dagen een afspraak moeten maken en anders wordt het na mijn vakantie. Op de eerste werkdag na mijn vakantie heb ik overigens de hele dag gepland om mijn post en e-mail bij te werken, te plannen en weer aan te haken bij het werk. Dat voelt heerlijk: ik heb nu al zin om mij met de voorbereiding van de wintersportvakantie bezig te houden!

Maar, de realiteit zegt mij dat ik eerst nog de afronding voor deze zomervakantie heb te doen. Het is niet anders én het is een heerlijk gevoel dat het de volgende keer echt anders gaat!

 Fijne vakantie!