Zuchtend zet ik me achter mijn bureau, een overvol postbakje roept mij. Als ik Outlook open, stromen de mails met een vaart mijn inbox binnen en in mijn agenda staat voor morgen een nieuwe groep op de planning…

Leuk hoor, feestdagen en kerstvakantie. Ik heb heerlijk bijgetankt in de afgelopen weken en zou me nu optimaal fit dienen te voelen. Rustige liefdevolle feestdagen met mijn gezin, tijd om achterstand weg te werken op souplesse, leuke afspraken met vriendinnen en als klap op de vuurpijl een weekje naar de zon met mijn lief! Wat kan een mens zich meer wensen?

Maar een terugreis in een overvol vliegtuig, met maar liefst vier uur lang een krijsende en in mijn rug schoppende peuter achter mij, twee uur vertraging en de toeristische route (verkeerde afslag) in het holst van de nacht terug naar huis, maken dat ik me voornamelijk moe voel. Morgenochtend start ik een nieuwe groep in een plaats waar ik een flinke reistijd naartoe heb, ik heb de ochtend verslapen en de middag verkletst met de kinderen en ik móet nu dus echt aan de bak.

Dan herinner ik mij de CiEP Energiek-training. Ik denk terug aan de aandachtspunten die ik, op persoonlijk niveau, meegekregen heb van de trainer:

-      wekelijkse evaluatie;
-      prioriteiten stellen;
-      orde op mijn bureau en in mijn computer;
-      duidelijke afspraken;
-      overzicht;
-      planning;
-      tijd voor mezelf;
-      goed voor mezelf zorgen;
-      regelmatig bewegen;
-      regelmatig ontspannen.

Als ik mij nu (net na een vakantie) niet energiek voel, dan kan ik simpel eventjes kijken wat er ontbreekt en/of wat ik nodig heb.

Ik krijg een goed idee en schiet direct in actie. Ik loop naar de sauna, zet deze aan om alvast op te warmen. Zet vervolgens een fijne pot kruidenthee en neem deze samen met een gezonde snack mee naar de computer.

Ik kijk wat ik moet doen voor morgen, beantwoord snel een paar dringende mails en laat de rest staan voor later (ik heb zoals altijd de terugkomstdatum in mijn afwezigheidswizard twee dagen later gezet!).

In een mum van tijd ben ik voorbereid op wat morgen gaat komen, is mijn maag gevuld en kan ik van mijn sauna gaan genieten. Ik neem een leuk tijdschrift mee en gun mezelf mijn verwenmoment, zodat ik twee uur later na een uitgebreide douche superrelaxt in mijn bed kan stappen. Laat de maandag maar komen!

Vitaliteit -> CiEP Energiek -> aandachtspunten -> Doe het nu -> zo doe je dat!

De wereld van werken verandert in snel tempo. Werden vroeger veelal langdurige dienstverbanden aangegaan, tegenwoordig worden de gouden horloges bij 25-jarig dienstverband nog maar hoogst zelden uitgereikt. In deze tijd van steeds sneller wordende informatietechnologie en toenemende globalisering, lijkt de opkomst en teloorgang van relaties ook steeds sneller te gaan. Uit recent onderzoek blijkt dat van de bedrijven die in 1937 in de S&P 500 voorkwamen, de gemiddelde levensduur 75 jaar was. Bij recent onderzoek bleek dit getal gedaald naar 15 jaar. Dit betekent dat veel van de bedrijven waar we vandaag in dienst treden, misschien zelfs de 15 jaar niet halen. Laat staan dat we er 25 jaar zullen werken.

De hele arbeidsmarkt wordt dus steeds dynamischer. Waar het vroeger een groot probleem was om het dienstverband te beëindigen (ontslagen te worden), is de voorspelbare toekomst nu dat dit ons allen meerdere malen in ons leven gaat overkomen. Daarnaast wordt de wereld steeds meer gedomineerd door informatietechnologie, waardoor verbindingen steeds sneller en transparanter gelegd, maar ook verbroken kunnen worden. Risico’s van fragmentatie en vereenzaming voor diegenen die het niet lukt om een stevige regie over al deze nieuwe communicatiekanalen te krijgen, liggen op de loer. Het omgaan met deze nieuwe situaties vereist van ons nieuwe vaardigheden. In haar boek The shift, the future of work is already here stelt schrijfster Lynda Gratton dat we in de nabije toekomst – of als we de titel goed lezen, eigenlijk nu al – een aantal bewegingen zullen moeten maken.

Ten eerste stelt zij dat de generalisten onder ons het steeds moeilijker zullen krijgen. Organisaties zullen steeds platter worden en meer en meer gaan bestaan uit zelf organiserende verbanden die bepaalde doelen nastreven. Om aan zo’n verband effectief deel te nemen, is het nodig om op dat gebied echt toegevoegde waarde te hebben. Vakkennis en ervaring gaan daarin weer een steeds grotere rol spelen. Succesvol zullen volgens Gratton diegenen zijn, die bereid zijn de uren te maken om zich te specialiseren in hun vakgebied en meesterschap te verkrijgen. Malcom Galdwell vertelt ons in het boek Outliers dat het tussen de 5.000 en 10.000 uur oefenen kost om meesterschap te bereiken. In een snel veranderende wereld zal het volgens Gratton echter niet voldoende zijn om meesterschap te bereiken. Sommige van onze vaardigheden zullen na enige tijd verouderen. We zullen dan ook bereid moeten zijn ons telkens nieuwe vaardigheden eigen te maken. Een tweede stap die we moeten maken, is die van geïsoleerde concurrent, naar innovatieve verbinder. Iemand die steeds op zoek is naar nieuwe allianties om samen waarde te kunnen leveren in de wereld. En tot slot moeten we als effectieve aardbewoner schuiven van een gulzige consument naar een gepassioneerde producent. Iemand die steeds actief op zoek is naar de bijdrage die hij of zij kan leveren in de gemeenschappen waar we actief zijn.

Kortom, het is tijd om onze eigen huidige werkgewoonten op deze gebieden eens onder de loep te nemen. In hoeverre zijn wij klaar voor de nieuwe wereld van werken? Welke vaardigheden zouden we verder kunnen ontwikkelen? Wat is er nú nodig om mee aan de gang te gaan? Eén ding is duidelijk: de tijd van ‘business as usual’ is definitief voorbij. De nieuwe wereld is al verouderd voor hij gewoon is geworden.

Onze André Kuipers bevindt zich in het ISS ruimtestation. Intermediair wijdde onlangs een artikel aan de problemen waar hij en zijn collega’s mee te maken kunnen krijgen. Een weggezweefde schroef die onvindbaar is totdat ineens ergens kortsluiting ontstaat, dat is lastig. Maar kortsluitingen tussen de astronauten onderling of doorbrandverschijnselen bij een individueel bemanningslid, ook dat moet voorkomen worden.

Het uitzicht vanuit ISS is onvergetelijk indrukwekkend. En gewichtsloosheid schijnt ook een unieke ervaring te zijn. Maar al met al doen deze zaken niets af aan het feit dat leven aan boord van ISS overeenkomsten heeft met dienst doen aan boord van een onderzeeër. Stress, ruzie, teruggetrokkenheid en depressie zijn geen onbekende verschijnselen daar boven de dampkring. Een belangrijke oorzaak is bekend: de twaalfurige werkdag van astronauten is opgedeeld in eenheden van 5 minuten. Vroeg of laat gaat zo’n strak verwachtings- en verantwoordingspatroon schuren. Dat je de vorige dag nog een orkaan van bovenaf hebt kunnen zien, maakt even minder uit.

Begeleiding en balans
Begeleiding vanaf de aarde zorgt ervoor dat de balans tussen persoonlijke energie en prestatie op orde blijft. Die begeleiding is in handen van ervaren ruimtevoorgangers. Maar ondertussen wordt er al gewerkt aan een digitale begeleider voor het werk-/leefprogramma van de astronauten. Zo’n begeleider annex takenplanner is nuttig in een ruimtestation op de maan. Want gesprekken vanaf de maan met een begeleider op aarde verlopen stroef: het radiosignaal doet er te lang over om een natuurlijk gesprek te hebben. Het is interessant waar die digitale begeleider in de toekomst allemaal op gaat letten: de stemming van de astronaut, de bereidheid tot samenwerken, de irritatiegraad per collega en de persoonlijke voorkeuren. Bijvoorbeeld eerst de lastige klussen doen en dan de makkelijke. Of juist andersom.

Mens centraal
De digitale werkbegeleider komt aan zijn informatie door het individueel afnemen van psychologische tests, door metingen van hartslag en huidweerstand, herkenning van gezichtsuitdrukkingen en spraakanalyse. Het is dus een spiegel die persoonlijk planningsadvies geeft aan degene die erin kijkt. De gedachte aan zo’n geautomatiseerd systeem zullen sommige mensen snel associëren met koele science fiction en daarom verwerpen. Maar ik ben ervoor dat deze techniek een kans krijgt om getest en verbeterd te worden. En wel om twee redenen. Deze techniek zet de mens centraal, mét al diens natuurlijke eigenschappen en beperkingen. En veroordelen doet het apparaat ook niet. Vergelijk dat eens met een baas die van een andere planeet komt.

We leven in een tijdperk waarin het verspreiden van informatie enorm gemakkelijk is geworden. Met slechts één druk op de knop kunnen wij ons hele adresboek een e-mail sturen. Bijlagen worden met hetzelfde gemak toegevoegd aan onze mails. De stroom van informatie die op ons afkomt, wordt alleen maar groter en niet kleiner.

Hoe moeten we dat allemaal verwerken?
Herken je dit bij jezelf of bij elkaar? Hoe herkenbaar is een werkomgeving die gekenmerkt wordt door overvolle agenda’s, hoge werkdruk, veel ‘ad hoc’ en interrupties en een voortdurend toenemende stroom (elektronische) informatie?

Het is ‘druk, druk, druk’ en je probeert je best te doen om alle informatie te verwerken en je hoofd boven water te houden. Soms lijkt het wel alsof je de stroom van informatie niet kunt bijhouden. Het lijkt dan bijna vanzelfsprekend om een tandje bij te schakelen, iets eerder te beginnen of de mailtjes dan maar thuis te verwerken. Er ontstaat een gevoel van geleefd worden door de e-mail, door omstandigheden, door informatie en door iedereen die continu een beroep op je doet.

Kunnen we het tij nog keren?
Bij de meeste bedrijven ondervinden werknemers in toenemende mate hinder van de grote hoeveelheid e-mailverkeer. Het aantal e-mails dat wijzelf en onze collega’s gemiddeld per dag binnenkrijgen, neemt alleen maar toe. Wat eens een efficiënte vorm van communicatie was, dreigt te veranderen in een procesvertragend medium en een bron van werkdruk en irritatie. Je kunt soms niet anders dan slaafs je inbox volgen en proberen het tij te keren in een verwoede poging om de mailtjes van je af te werken.

Er zijn ook mensen die het oplossen door net te doen of het er niet is, de e-mail te negeren en niet te beantwoorden, met alle frustratie van dien bij degenen die op een antwoord rekenen. Gebrek aan kennis en vaardigheden, het gebrek aan bereidheid om gericht op de werkplek zelf te scholen en het ontbreken van visie en beleid met betrekking tot dit relatief nieuwe communicatiemiddel zijn de hoofdoorzaken.

Enkele harde cijfers
Uit onderzoek is het volgende gebleken:

• 90% van de werknemers is afhankelijk van de computer.
• 40% zegt lastig te kunnen werken als het netwerk uitvalt.
• 30% zegt niet meer zonder digitale informatie-uitwisseling te kunnen.
• 320 uur is elke medewerker jaarlijks gemiddeld kwijt door inefficiënt e-mailgebruik.
• 5000 euro is het bedrag dat een werkgever hiervoor per jaar per werknemer kwijt is.

Dit zijn feitelijke en meetbare cijfers, maar hoeveel het ons kost aan werkplezier, energie of het gevoel te kunnen werken met overzicht en regie? Het voelbare aspect is veel lastiger in tijd of geld uit te drukken, maar is op persoonlijk niveau wel datgene wat het meest telt.

CiEP kan hier een enorme positieve ondersteuning bieden, zodat het óók werkt op voelbaar niveau!

De laatste maand van het jaar is per definitie voor veel mensen een drukke periode, zowel op het werk als thuis. December is bij uitstek ook de maand van tradities: Sinterklaas is inmiddels weer terug in Spanje, maar kerstmis staat alweer voor de deur. Inclusief het inkopen van cadeaus en kerstdiners met familie en vrienden. En niet lang daarna volgt de jaarwisseling met oliebollen, vuurwerk en alle goede voornemens voor 2012. Op het werk moeten er in deze tijd vaak nog rapporten geschreven worden, het boekjaar afgesloten en jaargesprekken gevoerd. De tijd daarvoor is echter beperkt. Door de feestdagen en vakanties is er namelijk minder werktijd beschikbaar om dit allemaal uit te voeren.

Voornemens
Ook dit jaar weer zie ik veel mensen die nog zo’n ‘eindejaars’-traditie in ere houden. Steevast nemen zij zich voor om tijdens de kerstvakantie meer te doen dan zij ook ECHT kunnen doen. Of dat nu thuis is of op het werk. Bijvoorbeeld tijdens de kerstvakantie uitstapjes maken met de kinderen, de studeerkamer opruimen, gaan winkelen met die vriendin, een bezoekje brengen aan de sportschool… Of tussen kerst en oud & nieuw eens even lekker die achterstand wegwerken. “Je zult wel niet veel gestoord worden, want de meeste collega’s zijn met vakantie.” Dat je daardoor werk moet overnemen en tevens aanspreekpunt bent voor allerlei vragen en je daardoor net zo druk bent als anders, dat vergeten we dan vaak. Per definitie zijn wij mensen veel te optimistisch wanneer het op plannen aankomt.

Wat kun je doen?
Denk eens na: wanneer ben je tevreden? Meestal is dat als we hebben kunnen doen wat wij van plan waren. Maak dus eens een lijstje van je wat je allemaal van plan bent om te doen. Kijk er nog eens naar. Is het realistisch dat je al deze zaken ook echt kunt afwerken? Meestal wordt een planning pas haalbaar, als je het aantal activiteiten deelt door twee, omdat we vaak geneigd zijn de tijd die we nodig hebben te onderschatten.

Het bovenstaande strategiekwadrant helpt je om te plannen. Ook in deze hectische decembermaand. In welk kwadrant bevinden zich de door jou voorgenomen activiteiten? Besef dat de meeste van de klussen die wij ons voornemen om te doen, maar waar het nooit van komt, zich in het tweede kwadrant bevinden. Omdat er altijd dingen te doen zijn die dringend zijn. Ik hoop dat het je helpt om dit jaar met een voldaan gevoel af te sluiten.

Maar bovenal wens je ik je fijne kerstdagen en een goed 2012!

Kuierend langs de witgepleisterde boerderijen glimlach ik om de capriolen van kwetterende mussen tussen uitgestrooide broodresten. De verder lege straat baadt in het goudgele licht van het najaar. Dan opeens is het daar. De boodschap die maakt dat ik stokstijf blijf staan. “Wer nie die Zeit nimmt, hat auch keine.”

 De zin prijkt op een eigengemaakt, houten bordje in een tuin in het Duitse Beieren. Vrijdagochtend, samen met mijn man logeer ik een paar dagen bij vrienden. Hoe vaak heb ik deze tuin van een onbekende met groene vingers staan bewonderen om de bomen en struiken, en het veelkleurige bloementapijt? Nooit eerder zag ik de tekst. Maar nu de bladeren zijn gevallen, kunnen de ogen van iedere voorbijganger hierop blijven rusten. “Wie nooit tijd neemt, heeft ook geen tijd,” herhaal ik zachtjes.

Hard werken als ‘leitmotiv’
Tijd, of het gebrek dat ik daaraan ervaar, is het ‘leitmotiv’ in mijn leven. Er is nooit werk (zowel zakelijk als privé) te veel, wel tijd  ‘te kort’. Ik kom uit een middenstandsgezin waarin hard werken veel betekenis heeft. Het hoort zo, maar het is ook een voorrecht om het te kunnen, iets om trots op te zijn, een vorm van bestaansrecht.

 In de loop der jaren heb ik met vallen en opstaan geleerd dat meer vrije tijd en ontspanning geen overbodige luxe zijn, maar pure noodzaak. Ik verbruik (veel) energie, en die moet wel ergens vandaan komen. Uit mij, en ik ben dus ook verantwoordelijk voor de inhoud en kwaliteit van mijn eigen ‘oplader’. Vandaar dat we nu ook de tijd hebben genomen om bij onze geliefde vrienden te kunnen zijn.

Want als ik iets heb geleerd, dan is het dit: het is mogelijk om telkens weer van mijn eigen ‘to do’-lijstje af te kukelen. Voordat ik met CiEP in aanraking kwam, had ik wel door dat het inderdaad nodig is om tijd te némen voor mijzelf, voor mensen, dieren en dingen waarvan ik energie krijg. Maar de balans tussen werk en privé was wankel.

 Een budget van 168 uur
Wat CiEP mij heeft gebracht, is dat ik veel systematischer en bewuster ben gaan kiezen. Net als jij, heb ik namelijk een budget. Elke week heb ik 168 uur te besteden, van maandag tot maandag. Terwijl deze woorden op mijn beeldscherm verschijnen, tikt de tijd gestaag weg. En die tijd komt niet meer terug. Het is dus belangrijk om heel bewust om te gaan met tijd. Met een balans tussen tijd voor werk, tijd voor je privéleven en tijd voor jezelf.

Bijna elke dag is er wel een moment dat ik bij mezelf check of mijn keuzes passen in mijn beschikbare budget. Want geld kun je nog van iemand anders lenen, maar tijd niet…

Tijd is waardevol. Het is ook heerlijk om tijd echt te beleven, in het hier en nu. Dat ervaar ik ’s middags in datzelfde Beierse dorp. Met een deken om onze benen zitten we samen in de boomgaard van de plaatselijke ‘Teegarten’. Opeens gaat mijn mobiele telefoon. Een instantie met een antwoord waarop ik wacht.

Na het gesprek reageer ik verrast: “Dat is nog eens service. Dat ze bij zo’n organisatie op zaterdag terugbellen!” Het blijft even stil. Dan zegt mijn man, terwijl hij mij grijnzend een stukje van zijn appeltaart voorhoudt: “Lieverd, het is vrijdag.” 

P.s. Mocht je dit zelf willen ervaren, meld je dan aan voor CiEP. Met de inzichten uit jouw eigen ‘Waardencirkel’ van 168 uur kun je nieuwe besluiten in jouw tijdsbesteding nemen!

Regelmatig ontvangen we hier bij Impulsus enthousiaste reacties van mensen die een CiEP-training gevolgd hebben. Cursisten die hebben gemerkt dat CiEP hen handvatten biedt om meer gestructureerd en dus prettiger te werken. Zichtbaar, meetbaar en voelbaar!

Ditmaal ontvingen wij onderstaande reactie van Cassandra Engelbert, locatiemanager Philadelphia Zorg Gooi en Eemland.

“Het CiEP-traject heb ik met veel enthousiasme afgesloten. Door middel van de CiEP-training heb ik voldoende handvatten gekregen om mijn werk in een weekritme weg te zetten. En dat geeft rust. Zo is bijvoorbeeld mijn agenda in Outlook operationeel en voorzien van een takenlijst. Ik heb daarbij mijn acties weggezet onder verschillende kopjes, zoals lezen, afhandelen, bellen et cetera. Nu werk ik op verschillende werkplekken binnen de regio van Philadelphia Zorg Gooi en Eemland. Daardoor beschik ik niet over een werkplek conform de CiEP-werkplekcriteria. Ik heb echter wel een eigen werkwijze gecreëerd vanuit mijn werktas. 

Ik zet CiEP ook op andere manieren in. Zo ging in juni 2011 een van mijn locaties over naar RIBW (een andere zorgaanbieder). Dit omdat de doelgroep van de betreffende locatie (cliënten met een Autisme Spectrum Stoornis, normaal begaafd) niet vallen onder de doelgroepen van Philadelphia. Philadelphia richt zich namelijk met name op mensen met een verstandelijke beperking. Voor de medewerkers van deze locatie heb ik een origineel afscheidscadeautje laten maken. De cliënten van deze locatie hebben eerst allemaal een tekening gemaakt. Deze zijn vervolgens verwerkt op de kaften van met de hand ingebonden boekjes. Om er nog een bijzondere noot aan te geven, heb ik de CiEP-kaarten benut die ik heb mogen ontvangen op de CiEP-training. Op die manier kon ik voor iedere medewerker een persoonlijke kaart trekken. Een kaart die te maken heeft met zijn of haar persoonlijke ontwikkeling, het proces waar hij of zij zich in bevindt, en de te maken keuzes van dit moment. Elk bereikt doel is immers het begin van een nieuwe weg!”

Ik ben recent mijn kennis over LEAN weer wat aan het opfrissen. Om te beginnen las ik een aantal artikelen over de 5S-methode. Ik heb altijd in de logistiek gewerkt waar deze methode veel gebruikt wordt om tot effectievere en efficiëntere logistieke processen te komen. Deze LEAN-methode refereert aan vijf Japanse woorden die een gestandaardiseerde schoonmaak beschrijven.

Seiri (整理)             = scheiden en opruimen
Seiton (整頓)           = sorteren en ordenen
Seisō ­(清掃)            = schoonmaken en inspecteren
Seiketsu (清潔)        = systematiseren en standaardiseren
Shitsuke (躾)           = standhouden, borgen en verandering vasthouden

Als CiEP Coach viel mij natuurlijk meteen op dat woorden als goed georganiseerd, properheid, opgeruimd, overzicht, systeem, standaard en borging ook allemaal termen zijn die CiEP hanteert.

Seiri:
Met CiEP maak je allereerst ook een scheiding tussen wat al af is en wat nog gedaan moet worden. Of het bij jou hoort of bij een ander. Daarnaast kijk je of je het nu, niet of later doet. Bovendien ruim je op wat overbodig is: fysiek, digitaal en zelfs mentaal. Ga je naar het Nieuwe Werken, dan digitaliseer je alles.

Seiton:
Vervolgens ga je alles ordenen: in mappen, op onderwerp, resultaatgebied. Je wijst vaste plekken aan voor verschillende zaken. Dit alles, zodat iedereen alles snel en makkelijk kan vinden.

Seisō:
Inspecteren gebeurt volgens de drie CiEP-principes: Doe-Het-Nu, Plan-Het-Nu en Zeg-Het-Nu. Er worden nieuwe werkafspraken gemaakt, zodat zaken duidelijk, helder en schoon zijn.

Seiketsu:
Standaardiseren doe je door CiEP als werksysteem te implementeren en wekelijks bij te sturen op je eigen en het teamsysteem. Dit doe je niet alleen op basis van ad hoc en korte termijn, maar ook op basis van een gezonde balans en samenhang tussen korte én lange termijn.

Shitsuke:
Door CPMS op persoonlijk niveau of CMS op team- of organisatieniveau in te voeren, borg je CiEP. Dit bereik je door het doen van audits en evaluaties en het opstellen van controlelijsten, en door procedures, archieven en werkafspraken up-to-date te houden.

Wat is dan eigenlijk het verschil tussen LEAN en CiEP?
De 5S-methode en LEAN worden meestal toegepast in een productieomgeving. Of om de werkprocessen effectiever en efficiënter te laten verlopen. CiEP wordt vaak toegepast om iemands persoonlijke werkproces efficiënter en effectiever te laten verlopen. Of om de communicatie binnen een team te verbeteren.

CiEP voegt er nog één S aan toe. De S van SAMENWERKEN. Wie CiEPT kan dat niet alleen, omdat de automatismes en niet-functionele werkgewoonten nu eenmaal altijd aanwezig zijn en op de loer liggen. En we zijn niet alleen, we zijn in wezen sociale wezens die zoeken naar gemeenschappelijkheid en verbinding, ook op het werk. En CiEP kan zorgen voor bewust gekozen gemeenschappelijkheid.

Een tijdje geleden werd in onze organisatie de CiEP-cursus aangeboden. Handig voor mensen die een chaos maken van hun werkplek met stapels zooi op hun bureau en tig mailtjes in de mailbox. Niet voor mij dus. Mijn bureau ziet er best netjes uit en in de inbox staan nooit meer dan twintig mailtjes. Dat het in mijn hoofd vaak een chaos is en ik slecht kan plannen, tja dat is natuurlijk héél wat anders.

Mijn collega, die overigens in mijn beleving aardig gestructureerd is, besloot de cursus wel te doen en was enthousiast. “De manier van werken die je aangereikt krijgt is echt superhandig. Je krijgt er veel meer overzicht van en dat kun jij wel gebruiken”. Zal wel, dacht ik. Maar ja, als zelfs zij dat zegt, kan ik beter toch die CiEP-cursus gaan doen. Nieuwsgierig en toch een beetje sceptisch begon ik met de cursus.

We werden ontvangen door een leuke, aardige dame genaamd Linda [Koster]. Na haar uitleg en voorbeelden die helaas toch herkenbaar waren, begon ik me wat meer open te stellen. Natuurlijk moesten er, zoals in iedere cursus tegenwoordig, doelen gesteld worden, en die leken me toch wat te hoog gegrepen. Zou ik dan echt meer rust en overzicht in mijn hoofd krijgen, doelgerichter gaan werken en meer toekomen aan mijn kerntaken? Ik gunde Linda het voordeel van de twijfel, vertrouwde haar en ben keurig gaan doen wat ze van me vroeg.

Na een week moest ik schoorvoetend voor mezelf bekennen dat dit misschien toch wel een handige manier van werken was. Alle werkzaamheden worden gepland in de agenda, de mailtjes worden meteen afgehandeld of ingepland. Ineens besefte ik dat er meer rust kwam in mijn hoofd, ik het overzicht had en beter kon plannen. Vervolgens bedacht ik dat als dit op het werk werkt, het thuis ook werkt. IJverig begon ik daar eerst met opruimen. Ik hoorde steeds een stemmetje: doe het nu! Het was veel werk, maar wat een ruimte gaf ook dit in mijn huis en mijn hoofd.

Ineens kwam ook mijn creativiteit weer om de hoek kijken, soms tot ergernis van mijn puberdochter. “Zeg mam, waarom kook jij in vredesnaam iedere dag wat nieuws, kunnen we ook nog wat normaals eten?” Oké, ik sloeg misschien wat door, ik had voor mijn gevoel tijd over en wilde die graag weer invullen met nog meer andere dingen. Tot ik besefte dat het handig is om ook tijd te nemen om eens even niets te doen en ik daar ook de keuze in had. Linda belde me op en vroeg hoe het met mij en het ciepen ging. We namen samen mijn gestelde doelen door en wat bleek? Ik had ze allemaal gehaald! En toen was ik toch ook wel een beetje trots op mezelf.

Vorige week besprak ik op deze plaats hoe we ons lichaam iedere dag weer blootstellen aan allerhande kwalijke stoffen. Hoe we steeds minder in beweging komen, ervan uitgaan dat er voor iedere kwaal een pilletje is en gewoonweg op de automatische piloot leven. Dit naar aanleiding van het boek Antikanker van David Servan-Schreiber, dat ik geheel in het licht van CiEP bekeek. Toch is er ook goed nieuws: we kunnen namelijk keuzes maken. 

Wat consumeren we wel, en wat niet? Wat smeren we op onze huid, en wat niet (meer)? Hang ik een shirt uit de stomerij eerst even uit, of trek ik het meteen aan? Zit ik vanavond op de bank, of wandel ik over het strand? Waarop trakteer ik mijzelf? En wat is eigenlijk de definitie van een traktatie? (een ijsje met suiker? Een slagroomtaart?). Waarom nemen we vaak juist dat soort producten? Is dat een gewoonte, omdat we het ‘nou eenmaal altijd al zo doen’? We hebben het over een heel essentiële waarde, die van ‘gezondheid en vitaliteit’. En dat is meer dan ‘2x per week fitnessen’, of een maand een dieet volgen. Het vergt een bewuste brede levenslange houding, alles in het licht van jezelf, jouw gezondheid, jouw vitaliteit.

Kies bewust
Er is een groot aanbod in de winkels en wij vertrouwen dat aanbod en daarmee de voorlichting, de producenten, de overheden en de kwaliteitsinstanties. Wij vertrouwen erop dat anderen goed voor onze gezondheid zorgen. Dat is ons goed recht! Maar hoe meer ik lees, hoe meer mijn vertrouwen beschaamd wordt, hoe machtelozer ik me voel, en hoe verontwaardigder en zelfs bozer ik neig te worden! Ik richt mijn energie liever op iets anders, namelijk op de keuzes die ik maak uit een gezond aanbod in de winkels. Dat gezonde aanbod is er namelijk óók.

Omgaan met stress
Naast voedsel, leefmilieu, beweging en visie, is ook de mate van stress en spanning die wij ervaren van invloed op onze gezondheid. We kennen het allemaal. En wat doen we eraan? Onderzoek heeft volgens het boek uitgewezen dat een van de belangrijkste ziekmakers het gevoel van ‘onmacht’ is. Zieke mensen reageerden met een ‘ja’ op de volgende twee stellingen c.q. overtuigingen:

-       Ik denk dat het onmogelijk is de doelen waarnaar ik streef te bereiken.
-       De toekomst lijkt me weinig hoop te bieden en ik denk niet dat er iets zal verbeteren.

Wat is het toch belangrijk om als mens je waarden en de daaraan gerelateerde gewenste resultaten bewust helder te krijgen en de weg ernaartoe te bewandelen. Om het bespreekbaar te maken. Om wellicht een andere weg te vinden richting het gewenste resultaat, die je eerder misschien nog niet zag. Om vertrouwen te krijgen in mogelijkheden! En om alle ruis die er in jezelf is, en die je met anderen ervaart, af te bouwen.

Tot dusver enkele bespiegelingen om aan te geven hoe belangrijk het is om CiEP toe te passen ten behoeve van een optimale gezondheid, die ik een ieder van jullie toewens!