Zuchtend zet ik me achter mijn bureau, een overvol postbakje roept mij. Als ik Outlook open, stromen de mails met een vaart mijn inbox binnen en in mijn agenda staat voor morgen een nieuwe groep op de planning…

Leuk hoor, feestdagen en kerstvakantie. Ik heb heerlijk bijgetankt in de afgelopen weken en zou me nu optimaal fit dienen te voelen. Rustige liefdevolle feestdagen met mijn gezin, tijd om achterstand weg te werken op souplesse, leuke afspraken met vriendinnen en als klap op de vuurpijl een weekje naar de zon met mijn lief! Wat kan een mens zich meer wensen?

Maar een terugreis in een overvol vliegtuig, met maar liefst vier uur lang een krijsende en in mijn rug schoppende peuter achter mij, twee uur vertraging en de toeristische route (verkeerde afslag) in het holst van de nacht terug naar huis, maken dat ik me voornamelijk moe voel. Morgenochtend start ik een nieuwe groep in een plaats waar ik een flinke reistijd naartoe heb, ik heb de ochtend verslapen en de middag verkletst met de kinderen en ik móet nu dus echt aan de bak.

Dan herinner ik mij de CiEP Energiek-training. Ik denk terug aan de aandachtspunten die ik, op persoonlijk niveau, meegekregen heb van de trainer:

-      wekelijkse evaluatie;
-      prioriteiten stellen;
-      orde op mijn bureau en in mijn computer;
-      duidelijke afspraken;
-      overzicht;
-      planning;
-      tijd voor mezelf;
-      goed voor mezelf zorgen;
-      regelmatig bewegen;
-      regelmatig ontspannen.

Als ik mij nu (net na een vakantie) niet energiek voel, dan kan ik simpel eventjes kijken wat er ontbreekt en/of wat ik nodig heb.

Ik krijg een goed idee en schiet direct in actie. Ik loop naar de sauna, zet deze aan om alvast op te warmen. Zet vervolgens een fijne pot kruidenthee en neem deze samen met een gezonde snack mee naar de computer.

Ik kijk wat ik moet doen voor morgen, beantwoord snel een paar dringende mails en laat de rest staan voor later (ik heb zoals altijd de terugkomstdatum in mijn afwezigheidswizard twee dagen later gezet!).

In een mum van tijd ben ik voorbereid op wat morgen gaat komen, is mijn maag gevuld en kan ik van mijn sauna gaan genieten. Ik neem een leuk tijdschrift mee en gun mezelf mijn verwenmoment, zodat ik twee uur later na een uitgebreide douche superrelaxt in mijn bed kan stappen. Laat de maandag maar komen!

Vitaliteit -> CiEP Energiek -> aandachtspunten -> Doe het nu -> zo doe je dat!

Het Nieuwe Werken vraagt om een herinrichting van de ruimte waarin medewerkers actief zijn. Ik werd getroffen door een boodschap van Adrianne Jonquière-Breure. Haar academisch verleden is gerelateerd aan de functies van behuizing en omgeving. In het werkzame leven is zij onder meer lector huisvestingsmanagement aan de Hogeschool Utrecht.

Op dezelfde internetpagina waarop gemeld wordt dat “Open kantoren slecht zijn voor het brein” wordt aandacht gegeven aan een interview dat het blad Facility Management Magazine had met Adrianne Jonquière-Breure. Je verwacht dat er een analyse komt van factoren die van belang zijn bij de huisvesting in het HNW-tijdperk. Wat is de optimale inrichting van een kantoorwerkplek, wat speelt er bij de werkplek thuis? Maar nee, er komt iets anders. Namelijk een visie die verder gaat.

Herinrichting van de “bovenkamer”
Adrianne Jonquière-Breure constateert dat HNW een containerbegrip is, waarin allerlei veranderingen worden ondergebracht. De een reageert op HNW met : “Krijg ik nou een iPad?” De ander begint over de flexplekken op kantoor. Gevraagd naar wat voor haar de kern is van HNW, komt er geen technisch antwoord maar dit: “meer werken op basis van vertrouwen en de verantwoordelijkheid neerleggen waar die hoort, bij de medewerker”. Oftewel, de belangrijkste herinrichting in het kader van HNW moet plaatsvinden in de “bovenkamer”. Wiens bovenkamer? Die van de manager. Of die van de medewerker?

Verantwoordelijkheid pakken
Vaak is al de boodschap gehoord dat de manager moet leren loslaten, de medewerkers serieus moet nemen en hun verantwoordelijkheden moet geven. Inclusief het zelf oplossen van de problemen. Adrianne Jonquière-Breure legt nog een extra laagje verantwoordelijkheid bij de medewerker. Zij moeten zelf de verantwoordelijkheid pakken. Niet wachten tot de leidinggevende er klaar voor is. Veranderen als organisatie is iets wat je samen doet. Als de leidinggevende zijn of haar voorbeeldfunctie niet voldoende invult, dan heb je als medewerker nog steeds de verantwoordelijkheid om te gaan voor het gezamenlijke resultaat. Voor deze visie valt het een en ander te zeggen. Maar onze evolutionaire erfenis –zeg maar de apenrots– zal niet van harte meehelpen aan de verwezenlijking ervan.

Klaar met HNW?
De taak van de leider waarmaken, dat levert risico’s op. Onder andere de verdenking dat men zelf ambities heeft voor de positie van leider. Vraagt Adrianne Jonquière-Breure dus niet te veel van de medewerker? Men kan deze vraag beantwoorden met ja. En dan zijn we klaar. Ook klaar met HNW. Maar we kunnen ook kijken naar bestaande organisaties die “lak hebben aan de evolutie”. Daar krijgen leidinggevenden regelmatig het goede voorbeeld van hun medewerkers en toch staat hun leiderschap er niet ter discussie. Wat voor een organisaties zijn dit? Het zijn werkgemeenschapen waar mensen gefocust zijn op waarden en waar men richtlijnen beschouwt als hulpmiddelen. De overgang naar HNW zal hier geen bijzondere hindernissen ontmoeten. Grotere verantwoordelijkheid gaat hier samen met groeiend resultaat.

Ik zie uit naar een vruchtbaar 2012, waarin er met inzet van CiEP steeds meer van dit soort organisaties bijkomen.

Door: Sjors Janssen, CiEP-coach

Soms wordt mij gevraagd: doen wij er goed aan Het Nieuwe Werken (HNW) te introduceren in onze organisatie? Een vraag die meestal wordt gesteld vanuit een waardeoriëntatie, waarbij (steeds hogere) targets halen en elkaar daarop afrekenen centraal staan. Een waardeoriëntatie ook van: vertrouwen is goed, maar controle is beter. De organisatie en haar doelstellingen vragen daar immers om… HNW verhoudt zich mijns inziens niet goed met deze waardeoriëntatie. Als dat dus het geval is, luidt mijn advies: niet doen!

Het is mij de afgelopen jaren duidelijk geworden, dat het bij HNW in de kern niet gaat om het efficiënter inrichten van een gebouw met dito werkplekken (BRICKS) en state of the art ICT ter ondersteuning van de (virtuele) werkprocessen (BYTES). Het gaat veel meer over de vraag hoe medewerkers en managers zich aan elkaar kunnen (blijven) verbinden op basis van hun persoonlijke integriteit, persoonlijke verantwoordelijkheid, persoonlijk leiderschap en open communicatie vanuit onderling vertrouwen en respect (BEHAVIOUR).

DUS:
Van controle is goed, naar vertrouwen is beter.
Van (samen)werken op basis van nut naar (samen)werken op basis van waardigheid.

MAAR:  Kan dat?

Toen ik een jongetje was, hadden wij niet, zoals nu, de beschikking over een radio, tv, pc, dvd, wasmachine, auto. Toch misten wij niets: wij hadden elkaar. Ik speelde veel buiten. Had het gevoel dat het goed was zoals het was. In al haar waardigheid.

Later, op school, universiteit en eerste baantje, leerde ik rekenen, winnen, verliezen, concurreren, redeneren, onderzoeken, analyseren, argumenteren, functioneren. Ik leerde dat organisaties ‘noodzakelijk’ zijn voor ‘ons welzijn’. Dat je organisaties ook steeds moet verbeteren en veranderen en ’schitterend’ moet maken. En dat Leiders, Directeuren en Managers ervoor zorgen dat ‘medewerkers’ dat doen. En dat daar strategieën en ‘best practices’ voor zijn, en steeds meer adviseurs die daarin Masters zijn. In al hun nuttigheid.

De vraag doemt op: zijn waardigheid en nuttigheid verenigbaar?

Zijn zaken als in rust zijn, eerbiedig leven, aandachtig zijn, vreugdevol genieten, zorgzaam zijn enzovoorts te verenigen met werken, onderzoeken, structureren, concurreren, onderscheiden, managen, besturen, leiden?

Dit is wel wat veel mensen willen, die in organisaties werken. Dat bedoelen ze als ze aan ons, consultants, coaches en trainers vragen: “Hoe kunnen wij onze organisaties ’schitterend’ maken? Onze mensen in beweging krijgen? Het Nieuwe Werken tot een succes maken?”

Onze klanten worstelen in hun streven naar ‘het goede, het betere, het beste’ met hun verlangen naar (menselijke) waardigheid. Zij laten zich daarbij (ongewild? onbewust?) verleiden of ‘misleiden’ – door hun bazen, collega’s, opleiding, ‘de markt’, wetenschap, managementboeken, economie, techniek, de media en zelfs door hun ‘organisatieadviseurs’ en ‘coaches’! – tot steeds meer en beter van nut willen zijn! Het Nieuwe Werken daartoe inzetten zal niet werken.

Onze klanten die HNW omarmen, weten dat steeds meer en beter managen niet meer helpt. Dat het blijven denken en handelen in termen van nut een doodlopende straat is. Dat focussen op waardigheid HNW laat werken. Dat het realiseren van volwassen arbeidsrelaties, vrijheid in keuzemogelijkheden en je verantwoordelijk voelen belangrijker zijn. Dat het behandelen van een professional als een professional vooropstaat.

HNW is een instrument om als organisatie een verandering door te kunnen voeren in je identiteit, werkwijze en dienstverlening. Het is geen doelstelling en zeker geen totaaloplossing of antwoord op vragen over een nieuwe structuur of aanpak. Het is een bijdrage aan organisaties om (weer) menselijk te leren denken en handelen.

Ik wens u een waardig 2012!

PS. In de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens is waardigheid geen plicht, maar een grondrecht. Iets wat ieder mens vanaf de geboorte heeft.

Kuierend langs de witgepleisterde boerderijen glimlach ik om de capriolen van kwetterende mussen tussen uitgestrooide broodresten. De verder lege straat baadt in het goudgele licht van het najaar. Dan opeens is het daar. De boodschap die maakt dat ik stokstijf blijf staan. “Wer nie die Zeit nimmt, hat auch keine.”

 De zin prijkt op een eigengemaakt, houten bordje in een tuin in het Duitse Beieren. Vrijdagochtend, samen met mijn man logeer ik een paar dagen bij vrienden. Hoe vaak heb ik deze tuin van een onbekende met groene vingers staan bewonderen om de bomen en struiken, en het veelkleurige bloementapijt? Nooit eerder zag ik de tekst. Maar nu de bladeren zijn gevallen, kunnen de ogen van iedere voorbijganger hierop blijven rusten. “Wie nooit tijd neemt, heeft ook geen tijd,” herhaal ik zachtjes.

Hard werken als ‘leitmotiv’
Tijd, of het gebrek dat ik daaraan ervaar, is het ‘leitmotiv’ in mijn leven. Er is nooit werk (zowel zakelijk als privé) te veel, wel tijd  ‘te kort’. Ik kom uit een middenstandsgezin waarin hard werken veel betekenis heeft. Het hoort zo, maar het is ook een voorrecht om het te kunnen, iets om trots op te zijn, een vorm van bestaansrecht.

 In de loop der jaren heb ik met vallen en opstaan geleerd dat meer vrije tijd en ontspanning geen overbodige luxe zijn, maar pure noodzaak. Ik verbruik (veel) energie, en die moet wel ergens vandaan komen. Uit mij, en ik ben dus ook verantwoordelijk voor de inhoud en kwaliteit van mijn eigen ‘oplader’. Vandaar dat we nu ook de tijd hebben genomen om bij onze geliefde vrienden te kunnen zijn.

Want als ik iets heb geleerd, dan is het dit: het is mogelijk om telkens weer van mijn eigen ‘to do’-lijstje af te kukelen. Voordat ik met CiEP in aanraking kwam, had ik wel door dat het inderdaad nodig is om tijd te némen voor mijzelf, voor mensen, dieren en dingen waarvan ik energie krijg. Maar de balans tussen werk en privé was wankel.

 Een budget van 168 uur
Wat CiEP mij heeft gebracht, is dat ik veel systematischer en bewuster ben gaan kiezen. Net als jij, heb ik namelijk een budget. Elke week heb ik 168 uur te besteden, van maandag tot maandag. Terwijl deze woorden op mijn beeldscherm verschijnen, tikt de tijd gestaag weg. En die tijd komt niet meer terug. Het is dus belangrijk om heel bewust om te gaan met tijd. Met een balans tussen tijd voor werk, tijd voor je privéleven en tijd voor jezelf.

Bijna elke dag is er wel een moment dat ik bij mezelf check of mijn keuzes passen in mijn beschikbare budget. Want geld kun je nog van iemand anders lenen, maar tijd niet…

Tijd is waardevol. Het is ook heerlijk om tijd echt te beleven, in het hier en nu. Dat ervaar ik ’s middags in datzelfde Beierse dorp. Met een deken om onze benen zitten we samen in de boomgaard van de plaatselijke ‘Teegarten’. Opeens gaat mijn mobiele telefoon. Een instantie met een antwoord waarop ik wacht.

Na het gesprek reageer ik verrast: “Dat is nog eens service. Dat ze bij zo’n organisatie op zaterdag terugbellen!” Het blijft even stil. Dan zegt mijn man, terwijl hij mij grijnzend een stukje van zijn appeltaart voorhoudt: “Lieverd, het is vrijdag.” 

P.s. Mocht je dit zelf willen ervaren, meld je dan aan voor CiEP. Met de inzichten uit jouw eigen ‘Waardencirkel’ van 168 uur kun je nieuwe besluiten in jouw tijdsbesteding nemen!

Inspiratie, daar draait het om. Op het werk, thuis en bij een ieder persoonlijk. Tenminste, dat vind ik. Als ik geïnspireerd ben, krijg ik energie, kom ik in beweging. Dat geeft me resultaat en vervult weer een waarde van me: voldoening! En soms is het er niet. Dan kan ik nog zo geïnspireerd willen zijn, maar dan kan ik het nergens vandaan halen. En dan mist er dat gouden randje; om mijn werkzaamheden, mijn contacten met relaties zakelijk en privé. Kortom: mijn leven. Ik denk dat iedereen dat wel kent. Uiteindelijk zijn wij allemaal mensen, toch?

Gelukkig heb ik er iets op gevonden. Inspiratiekaarten! Ze zijn te koop in alle soorten en maten. Mijn favorieten zijn Engelenkaarten, Moeder Aarde-kaarten en CiEP-kaarten. De eerste twee vallen onder de categorie ‘zweverig’. De laatste onder de categorie ‘down to earth’. Oftewel: lekker praktisch (en dat mag ik wel!). In het pakketje CiEP-kaarten zitten zestig exemplaren die inspireren. De mooiste uitspraken en prikkelende zinnen van mensen die ooit ge-CiEPT hebben bij elkaar in een doosje. En, laat ik eerlijk zijn… een paar uitspraken hebben we er zelf aan toegevoegd. Gewoon, omdat ze zo mooi zijn.

Vandaag deel ik de kaart met u die ik trek: ‘GELUK IS EEN BESLUIT’. Dit is nou echt zo’n kaart waar ik twee kanten mee uit kan. Als ik me niet echt geïnspireerd voel, denk ik: ja, ja… makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb het besloten, maar waar is het dan! En als ik me goed voel, denk ik: ja! Dat klopt helemaal!

Wat ga ik er nu mee doen? Ik besluit om congruent te besluiten gelukkig te zijn. Dat betekent voor mij dat ik het niet alleen denk, maar ook voel. Met mijn hart, met mijn ziel. De niet-zweverige lezers onder u mogen nu afhaken. Ik sluit mijn ogen en ga een paar minuten naar ‘binnen’. Ik voel zachtheid en er komt een lach op mijn mond (mijn hoofd denkt nu: dit ga ik echt niet allemaal opschrijven hoor, wat zullen ze wel niet denken…). Ik besluit niet naar dat stemmetje te luisteren. Ah! Nog een besluit!

 Het voelt goed. Ik krijg echt een geluksgevoel! En al is het maar voor dit moment, het is een gevoel dat weer iets anders in beweging zet. En dat gevoel deel ik graag met u.

Geluk is een besluit! Het is niet toevallig dat ik deze kaart trok. Het is niet toevallig dat juist deze spreuk geschreven staat op de muurschildering van het parkeerterrein van Impulsus in Leiden. Geluk is een besluit. Als we dat nou met zijn allen besluiten, en doen wat daarvoor nodig is: dus onder andere bereid zijn naar onszelf te kijken. Zal dat de wereld niet een stuk gelukkiger maken?

 Een gelukkige groet van een (op dit moment in ieder geval) gelukkig en opnieuw geïnspireerd mens!

Vorige week besprak ik op deze plaats hoe we ons lichaam iedere dag weer blootstellen aan allerhande kwalijke stoffen. Hoe we steeds minder in beweging komen, ervan uitgaan dat er voor iedere kwaal een pilletje is en gewoonweg op de automatische piloot leven. Dit naar aanleiding van het boek Antikanker van David Servan-Schreiber, dat ik geheel in het licht van CiEP bekeek. Toch is er ook goed nieuws: we kunnen namelijk keuzes maken. 

Wat consumeren we wel, en wat niet? Wat smeren we op onze huid, en wat niet (meer)? Hang ik een shirt uit de stomerij eerst even uit, of trek ik het meteen aan? Zit ik vanavond op de bank, of wandel ik over het strand? Waarop trakteer ik mijzelf? En wat is eigenlijk de definitie van een traktatie? (een ijsje met suiker? Een slagroomtaart?). Waarom nemen we vaak juist dat soort producten? Is dat een gewoonte, omdat we het ‘nou eenmaal altijd al zo doen’? We hebben het over een heel essentiële waarde, die van ‘gezondheid en vitaliteit’. En dat is meer dan ‘2x per week fitnessen’, of een maand een dieet volgen. Het vergt een bewuste brede levenslange houding, alles in het licht van jezelf, jouw gezondheid, jouw vitaliteit.

Kies bewust
Er is een groot aanbod in de winkels en wij vertrouwen dat aanbod en daarmee de voorlichting, de producenten, de overheden en de kwaliteitsinstanties. Wij vertrouwen erop dat anderen goed voor onze gezondheid zorgen. Dat is ons goed recht! Maar hoe meer ik lees, hoe meer mijn vertrouwen beschaamd wordt, hoe machtelozer ik me voel, en hoe verontwaardigder en zelfs bozer ik neig te worden! Ik richt mijn energie liever op iets anders, namelijk op de keuzes die ik maak uit een gezond aanbod in de winkels. Dat gezonde aanbod is er namelijk óók.

Omgaan met stress
Naast voedsel, leefmilieu, beweging en visie, is ook de mate van stress en spanning die wij ervaren van invloed op onze gezondheid. We kennen het allemaal. En wat doen we eraan? Onderzoek heeft volgens het boek uitgewezen dat een van de belangrijkste ziekmakers het gevoel van ‘onmacht’ is. Zieke mensen reageerden met een ‘ja’ op de volgende twee stellingen c.q. overtuigingen:

-       Ik denk dat het onmogelijk is de doelen waarnaar ik streef te bereiken.
-       De toekomst lijkt me weinig hoop te bieden en ik denk niet dat er iets zal verbeteren.

Wat is het toch belangrijk om als mens je waarden en de daaraan gerelateerde gewenste resultaten bewust helder te krijgen en de weg ernaartoe te bewandelen. Om het bespreekbaar te maken. Om wellicht een andere weg te vinden richting het gewenste resultaat, die je eerder misschien nog niet zag. Om vertrouwen te krijgen in mogelijkheden! En om alle ruis die er in jezelf is, en die je met anderen ervaart, af te bouwen.

Tot dusver enkele bespiegelingen om aan te geven hoe belangrijk het is om CiEP toe te passen ten behoeve van een optimale gezondheid, die ik een ieder van jullie toewens!

Wat hebben wij mensen met elkaar gemeen? Wij hebben allen een prachtig cadeau van Moeder Natuur gekregen: ons fysieke lichaam. Het is ons voertuig waarmee we op deze aardbol kunnen functioneren. Het is een kostbaar goed en het vergt onze bewuste aandacht en bewuste keuzes om het voor ons te laten werken. Als basis voor mogelijkheden, voor geluk en voldoening.

Aangezien ik zelf een ‘weeffout’ heb (ik ben geboren met een hartafwijking), heb ik van jongs af aan belangstelling gehad voor alles wat mijn gezondheid beïnvloedde en zou kunnen verbeteren. Ik besloot al vroeg om ‘me er niet onder te laten krijgen’, en alles te doen om zo vitaal mogelijk te blijven. Vandaar dat ik veel lees over dit thema. Zo las ik onlangs voor de tweede keer het boek Antikanker van David Servan-Schreiber, en dit keer bekeek ik het geheel in het licht van CiEP.

Wat bedoel ik hiermee?
Het boek geeft onder meer aan welke grote veranderingen de afgelopen eeuw hebben plaatsgevonden. De volgende vier aspecten hebben direct invloed op onze gezondheid, en dan helaas een ziekmakende:
• Voedsel, zoals: transvetten, een verschuiving van het aandeel omega-6 naar omega-3 vetzuren; de methode van fokken en houden van dieren; voedsel komt nu ook van ver en moet langer houdbaar zijn met alle gevolgen van dien; veel bewerkt voedsel en additieven.
• Leefmilieu: chemicaliën en giftige stoffen; straling.
• Beweging: minder beweging door zittende beroepen, langere reistijden, en ontwikkeling van tv en pc.
• Visie: de visie dat er altijd een pilletje is tegen een kwaal. Hoge cholesterol of hoofdpijn? Neem een pilletje!

Ik denk dat wij het er met elkaar over eens zijn dat een goede gezondheid van groot belang is, maar vaak gaan we er automatisch van uit dat het een gegeven is. Totdat … we ziek worden.

Zorg voor je lichaam als je dierbaarste bezit
Tot die tijd bestaat het gevaar dat we ons lichaam onnadenkend behandelen als een vuilnisvat. Wel zorgen we bijvoorbeeld goed voor onze auto: we gooien immers geen diesel in een benzinemotor, noch cola, sigaretten of zuurtjes. De gedachte alleen al! Maar waarom behandelen we ons lichaam wel zo? We zijn ons vaak niet bewust van alle schadelijke dingen waarmee we ons lichaam belasten. We leven gewoonweg op onze automatische piloot. Hoeveel dagelijkse gewoontes hebben we wel niet?

Lees volgende week hoe we keuzes kunnen maken.

Licht in paniek kijk ik naar mijn bureau. Bakjes zijn niet meer zichtbaar, stapels vechten om een plaatsje, mijn lieve en mooie inspiratiedingetjes zijn bedolven onder van alles en nog wat en zelfs mijn toetsenbord staat scheef op een stapel te wachten tot ik eindelijk weer begin.

De afgelopen weken is het een gekkenhuis geweest. Niet veel uitvoering op de agenda, logisch, zo tegen de zomervakantie. Veel van de groepen waren reeds of werden afgerond. Dat was fijn, want in deze periode had ik examens van mijn jaaropleiding en zo kon ik me mooi richten op de studie.

De euforische sfeer, die avond dat ik met mijn gezin in een leuk restaurantje vierde dat ik was geslaagd, kwam bij thuiskomst abrupt tot een einde. Het telefoontje van mijn zus maakte snel een einde aan de feeststemming. Mijn lieve, actieve, nog autorijdende en zelfstandig wonende moeder was aan een hartstilstand overleden.

De week die daarop volgde, werd volledig gewijd aan het afscheid nemen van mijn moeder. De weken daarna stonden in het teken van beslissingen nemen, overleggen, nog meer overleggen en nog meer beslissingen nemen samen met mijn zusjes. Opruimen, afscheid nemen van spulletjes die mijn moeder dierbaar waren, keuzes, keuzes, keuzes….

En nu zit ik hier dan. Acht weken zijn verstreken sinds ik in de week voor mijn examen mijn admin op een laag pitje zette. Een ongelofelijke chaos ligt op mij te wachten.

Ik haal diep adem en begin. Ik doe waar ik mijn deelnemers zo vaak  in begeleid. Ik schep orde, ik beslis, ik kies, ik plan, ik berg op en ik gooi weg. Lijm aan de vingers, lijm aan de muis, niet eerder loslaten voordat ik heb besloten wat ik er mee moet:
Is het wel of niet van mij?
Doe ik het wel of niet?
Doe ik het nu of later?

De CiEP-basisvragen helpen mij door de chaos heen. Langzaam maar zeker komt het bureaublad weer te voorschijn, vullen de mappen van het werk- en het referentiearchief zich, voedt de oud-papierbak zich aanzienlijk en komt er weer een realistische planning in mijn Outlook agenda. Na één middag CiEP-basis kan ik er weer tegenaan. Morgenochtend kan ik weer aan de slag. Ik heb weer orde, rust, overzicht en regie! Ik ben echt terug!!!

“Ik denk, dus ik besta” : de mens… een wezen apart. Het grote denkvermogen is waarschijnlijk de eigenschap die de mens onderscheidt van andere diersoorten. De persoonlijkheid van de mens bestaat uit gedachten, de verlangens en verwachtingen komen voort uit gedachten. Hierdoor is de mens in staat dingen duidelijk te maken aan anderen, zijn leefomgeving aan te passen, (techno)logische oplossingen te bedenken, over zichzelf na te kunnen denken, zichzelf in te kunnen leven in anderen, enzovoort.
Dit alles, te danken aan onze intelligentie, is natuurlijk een grote gave! Wanneer we de evolutie bekijken, hebben wij fantastische dingen met onze intelligentie, ons denkvermogen en mogelijkheden tot communicatie bereikt!

Helaas gebruiken wij onze gedachten niet alleen als kracht in ons voordeel. Net zo als wij in staat zijn om te motiveren, begrijpen en relativeren, onze lichamelijke en emotionele gevoelens positief te sturen, ons zelfverzekerd te voelen.. zijn we ook erg goed om onszelf en anderen de grond in de boren, onbegrip te tonen, dingen op te blazen, te piekeren en ons onzeker te voelen.
Als er iets is wat u niet kunt vertrouwen, dan zijn het uw gedachten!

Hoe gek het misschien ook klinkt: “onze gedachten zijn beperkt”! Hoe gemakkelijk is het om in het verleden te leven, vooruit te lopen op de toekomst of daarvoor te vrezen, nauwelijks leven we in het hier en nu. De manier waarop wij denken komt voort uit alles wat wij hebben meegemaakt, we kunnen ons namelijk moeilijk iets voorstellen, als wat we het nog niet hebben ervaren.

Kunt u het nog volgen? Om het te verduidelijken; stel dat ik u een ijsje geef dat u nog nooit geproefd heeft, dan kan ik mijn best doen om de smaak aan u uit te leggen, maar u zal toch het ijsje moeten proeven om te begrijpen hoe het ijsje werkelijk smaakt, hoe het aanvoelt in uw mond, e.d. Dan is het ook nog maar de vraag of onze smaakpapillen hetzelfde registreren, het is namelijk best mogelijk dat ieder mens een eigen smaakbeleving heeft! Of dat onze hersenen dezelfde kleur anders interpreteren.
Vraag aan 3 mensen die eenzelfde situatie beleefd hebben wat zij hebben meegemaakt en u krijgt 3 verschillende verhalen te horen. Om deze reden is de werkelijkheid relatief.
Vaak is de ervaring niet het probleem, maar wat uw gedachten ervan maken!

We maken in ons leven pijnlijke situaties mee, waar we het liefst niet meer aan denken. Juist het er niet meer aan willen denken, is de essentie van het probleem en zorgt ervoor dat we erin verstrikt raken. U kunt dit ervaren met het volgende experiment; pak een klokje en ervaar wat er gebeurt wanneer u uw uiterste best doet, echt alles op alles zet, om de komende 5 minuten NIET aan een groene appel te denken.

Wanneer u dit experiment goed hebt uitgevoerd, is de groene appel waarschijnlijk regelmatig door uw gedachten gegaan.

Wanneer er een pijnlijke ervaring in onze gedachten opkomt, zullen wij ons hier vanuit automatisme tegen verzetten. Hoe groter het verzet, des te meer en hardnekkiger zijn de gedachten.

Het verleden met al haar pijn, angsten, fouten, gemiste kansen, liefde en vreugdevolle momenten is voorbij. We kunnen alleen terug kijken en van deze ervaringen leren.
De toekomst, met al haar angsten en verwachtingen zal misschien nooit uitkomen. Hoe vaak bent u niet bang geweest voor iets in de toekomst dat achteraf gezien wel meeviel?
Of wellicht hebt u wel al eens een “voorgevoel” gehad, maar dacht u: “welnee, dat zal toch niet, ik moet mezelf niet zo druk maken”, enzovoort. Om achteraf tot het inzicht te komen, dat u het toch goed aangevoeld had!

Indien u vooruitgang wilt, STOP!

Wanneer u zichzelf in deze “gedachtegang” herkent en hier graag een punt achter wilt zetten… doe dat dan! Zet er gewoon een punt achter, zo simpel is het! Stop ermee, en richt uzelf op iets wat u NU kunt DOEN!
Want NU is het enige moment waarop we invloed hebben.

De aarde: een grote fantasiewereld

Het is belangrijk te beseffen dat vroeg of laat alles verandert, alles gaat voorbij: leuke momenten, vervelende momenten, vandaag, volgend jaar…. op dit moment is 2018 de toekomst, maar over 20 jaar is 2018 het verleden. Uiteindelijk zullen we alles los moeten laten; niemand zal deze aarde levend verlaten (tenzij u astronaut bent).

Op deze wereld leven bijna 7 miljard mensen. Elke dag hebben wij per persoon zo’n 60.000 gedachten, waarvan 10 % reëel is.
7.000.000.000 x 60.000 = 420.000.000.000.000, ofwel 420 biljoen gedachten per dag! Als je het zo bekijkt, leven we in 1 grote fantasiewereld… En wat een geluk dat we het gros niet zo serieus hoeven te nemen!
U dénkt, dus u bestáát? Wie dénkt u wel dat u bént?

En daarom, wanneer we onszelf niet meer zo vasthouden aan onze gedachten, maar ons openen voor wat er nu op dit moment werkelijk is… dan is er zoveel meer dan we onszelf ooit kunnen voorstellen!

Mocht u zich zorgen maken over wat dan ook, zet deze zorgen maar opzij, want dit zijn gedachten! Blijkt het toch een probleem te zijn, stel dan niet uit tot morgen wat u vandaag kunt DOEN!